Ansiklopedi: Sivil

Ece Ayhan’ın kazıp çıkardığı gömüye göre: "Shakespeare'in saatlerce süren oyunlarını ayakta seyredenlere İngiltere'de 'sivil' denirdi."

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Şiir: Yerli, Batılı, Doğulu / Faris Kuseyri

Mesele   dergisinin sorusu: — Günümüzde şiirin Batı’ya öykünen ve postmodernizmle sıkı bir ilişki içinde olduğunu görüyoruz. Ancak sizin şiirleriniz daha yerli. Doğu’yu, Doğu’nun sözcüklerini kullanıyorsunuz. Bu bilinçli, siyasi bir tercih mi, yoksa bunu daha çok estetik bir tercih olarak mı düşünmeliyiz? Faris Kuseyri'nin cevabı: — Bizim şiirimiz aslında "hiçbir şey"le doğrudan ilgili değil. Batı şiiriyle de doğrudan bir ilişkisi olduğunu sanmıyorum. — Yekpare bir Batı şiirinden bahsetmek elbette mümkün değil, bunu da unutmamak lazım. — Bu Batı ve Doğu kavramları çok kabadır, gerçek bir lejantı olmayan çocuksu haritalardır. Mesele dergisi, Eylül 2014
Devamı

İlhami Soysal'ın Antolojisi

Resim
Gazeteci İlhami Soysal'ın hazırladığı berbat bir antoloji var: 20. Yüzyıl Türk Şiiri Antolojisi. Neden berbat olduğunu soran arkadaşlara esas üzerinden cevap vermeye çalışıyordum, ancak Varlık 'ın Ekim 1973 tarihli 793. sayısında M. Alâeddin Asna'nın "50'lerin Şairleri Neredesiniz?" başlıklı yazısını okuyunca meselenin usûl üzerinden daha rahat anlatılabileceğini / anlaşılabileceğini gördüm. Asna'nın yazısı Soysal'ın antolojisi hakkında. Hakkında yazdığı antolojinin kapağını açmamış, içindekiler sütununa bile bakmamış. Kim var kim yok, "etki altında kalmamak için bakmadım" diyor. Antolojiyi hazırlayanın şairleri seçme yöntemi de tuhaf: "Belirli bilgi düzeyinde yüz kişinin eline birer kalem kâğıt vermiş. Yirminci yüzyıl Türk şairlerinden bildiklerini yaz şuraya demiş. Sorduklarımın içinde şiirle de yakından ilgilenenler vardı dedi. Sonuç ne çıkmış? En çok yazan 23 şair adı yazabilmiş kâğıdın üstüne. Sadece gazeteci S...
Devamı

Richard Feynman

"Y ıldızlar dünya ile aynı atomlardan oluşur. Genellikle konferans vermek için bunun gibi küçük bir konu seçerim. Şairler, bilimin yıldızları güzelliğinden - sadece gaz atomları yığınları - uzaklaştırdığını söylerler. Hiçbir şey “sadece” değildir. Ben de bir çöl gecesinde yıldızları görebilir ve onları hissedebilirim. Ama daha azını mı yoksa daha fazlasını mı görüyorum? Göklerin enginliği hayal gücümü genişletiyor - bu atlıkarıncaya sıkışmış küçük gözüm bir milyon yıllık ışığı yakalayabilir. Benim de bir parçası olduğum uçsuz bucaksız bir desen - belki de beni meydana getiren yapılar unutulmuş bir yıldızdan püskürüyordu, tıpkı orada püskürdüğü gibi. Ya da onları Palomar'ın daha büyük gözüyle görüyorum, belki de hepsi bir aradayken ortak bir başlangıç noktasından aceleyle ayrılıyorlar. Bu düzen, anlam ya da “neden” nedir? Bu konuda biraz bilgi sahibi olmak gizeme zarar vermez. Çünkü gerçek, geçmişteki tüm sanatçıların hayal ettiğinden çok daha muhteşemdir! Günümüz şairleri nede...
Devamı